Аз гузашта то имрӯз ҳар миллат бо мақсади нишон додани таърих, тамаддун, фарҳанг, мавқеи сиёсӣ ва минтқавию байналмилалӣ рамзҳои мухталифро истифода менамояд. Ин рамзҳо аксаран ба хотири ҳимояи миллат равона шудаанд, ки асоси онро озодӣ ва истиқлол ташкил медиҳад. Барои даст ёфтан ба озодӣ мардум дар зери рамзи махсус – парчам, ки ифодагари мақсаду мароми эшон буд, муттаҳид мешуданд. Ин муттаҳиддӣ мардумро ба шуриш, ошӯб ва инқилоб бештар равона месохт.

Соли 2009 бо ибтикори Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти муҳтарами Ҷумҳурии Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмон ба Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи рӯзҳои ид» тағйирот ворид карда шуд, ки мувофиқи он 24 ноябр Рӯзи Парчами давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон эълон гардид ва минбаъд ҳар сол дар кишвари мо ин сана ҳамчун рӯзи ид бо шукӯҳу шаҳомати хос таҷлил мегардад.

Дирафш аз рӯзгорони дур то имрӯз нишонаи пирӯзӣ, нерӯмандӣ ва ҳокимият будааст. Тоҷикон, ки ба қавли аллома Бобоҷон Ғафуров, яке аз халқҳои бумии Осиёи Миёна ва соҳиби империяҳои бузурге чун Пешдодиён, Ашкониён, Ҳахоманишиён, Сосониён ва Сомониён будаанд, дар ойини кишвардорӣ рамзҳои махсус доштаанд, ки яке аз онҳо дирафш мебошад. Хусусан, дар «Авасто» ва матнҳои суғдиву паҳлавӣ таърихи беш аз дуюнимҳазорсола доранд, вожаи дирафш ва парчам зиёд вомехӯрад.