Чу дурпош гардад ба маънӣ забонам,

Расад марҳабо бар замину замонам.

Рӯдакӣ

ибни Сино (890-1037) табиб, риёзидон, мунаҷҷим, ҷуғрофидон, шоир ва аз машҳуртарин файласуфону донишмандони тоҷик мебошад.

Ибни Сино 450 китоб дар мавзӯъҳои гуногун навиштааст, ки бештари онҳо дар мавзӯи илми тиб ва фалсафа аст. Сино нависандаи китоби “Шифо” як донишномаи илмию фалсафии мукаммал ва “Алқонун фӣ тиб” яке аз маъруфтарин асарҳо дар таърихи илми тибби ҷаҳон аст.

Таърихи миллати куҳанбунёд ва фарҳангофари тоҷикро бо тамоми шебу фарозаш корномаи қаҳрамонон баҳри ҳифзи манфиатҳои миллӣ, махсусан, озодӣ, истиқлол ва ваҳдату муттаҳидӣ фаро мегирад. Маҳз корномаи беназири фарзандони фарзонаи миллат боис шудааст, ки аҷдоди мо дар марҳалаҳои мухталифи тақдирсозу мураккаб ҳастии хешро ҳифз намуда, имкони дар дарозои таърих бақо монадан ба вуҷуд омадааст. Миллате, ки аз озодӣ ва истиқлолаш ҳифз намекунад ва баҳри ба даст овардани он талоше намеварзад, пойдору пойбарҷо бақо намемонад.

Рӯзи бозгашти мушти хоки фарзандони фарзонаи миллат — Нусратулло Махсум, Шириншоҳ Шотемур ва чеҳраи маъруфи фарҳангиву таърихӣ Нисор Муҳаммад ба Тоҷикистони азиз, аз ҷумлаи рӯйдодҳои муҳими таърихиву маънавие гардид, ки дар саҳифаҳои давлатдории навини тоҷикон бо ҳарфҳои заррин сабт хоҳад шуд.