Миллати тоҷик ифтихор аз он дорад, ки фарзанди барӯманд ва абармарди ӯ – С.Айнӣ, тамоми ҳаёти худро дар роҳи мубориза бо силоҳи равшанфикрӣ ва худшиносии миллӣ баҳри исботи мавҷудияти як қавми бузург ба номи тоҷик бахшида, мардуми тоҷикро ҳамчун қавми муаззам на танҳо муаррифӣ, балки аз қувваҳои мухолифини замон, пантуркистону туркпарастон, панузбакон ва шарқшиносони рус ҳифз кард.

Худи устод машъал шуд, алав шуд,

Чароғи мардуми дунёи нав шуд.

Турсунзода

Устод Садриддин Айнӣ ҳамчун бунёдгузори адабиёти навини тоҷик як силсила осори мондагори илмию адабӣ офаридааст, ки “Ёддоштҳо” қуллаи баланди эҷодиёти ӯ ба шумор меояд. Ва ҳамчунин он як навъ ҷамъбасти тамоми паҳлӯҳои зиндагии шахсӣ ва ҳунарии муаллифи хеш мебошад.

Анзурати Маликзод дар таърихи бахши суханшиносии тоҷикии Донишгоҳи давлатии Самарқанд аз беҳтарин хатмкардагони ин даргоҳи илму маърифат ба ҳисоб меравад. Ҳангоми таҳсилаш дар донишгоҳ дар солҳои 1992-1997 ӯ бо кӯшишу ғайрати худ дар омӯзиши илм намунаи ибрати ҳамсабақонаш буд. Хеле ташнаи илм буд, ҳис мекардам, ки хусусан дарсҳои бандаро бодиққат гӯш мекард ва навишта мегирифт.