Яке аз нигоштаҳои хубе, ки ахиран дар бораи тасҳеҳи чанд байти нав аз Одамушшуаро Рӯдакӣ интишор ёфт, мақолаи дуктур Масъуди Қосимӣ бо номи «Муаррифӣ ва тасҳеҳи чанд байти нав аз устод Рӯдакӣ» [3, 141-153] мебошад.

Ба рухи соқии парипайкар

Ҳамчу Ҳофиз бинӯш бодаи ноб!

Ҳофиз

Нависандаи халқии Тоҷикистон, барандаи Ҷоизаи давлатии ба номи Абуабдуллоҳи Рӯдакӣ, узви вобастаи Академияи илмҳои Тоҷикистон, Арбоби шоистаи ҳунари мамлакат Сотим Улуғзода дар радифи фарзандони бузурги суханвари миллати тоҷик ҷою мақоми хосса дорад.

ЭМОМАЛӢ РАҲМОН, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон

Истиқлоли давлатии кишвари маҳбубамон – Тоҷикистони азиз пас аз чанд рӯз 35 – сола мешавад. Он ҷавони тануманди боҳуш ва ғаюру болобаландеро мемонад, ки боифтихор ва ғуруру сарафрозии ба худ зебандаи озоданажодонаи омехта бо хиради замонаҳо, аз гузаштаи ғанӣ ва пурнусрати ниёгони хеш болида, ба майдони созандагӣ ва иззатмандӣ даромада, эъҷози ҳунари ватансозӣ ва ободгарии худро бори дигар хастагинопазирона ба кор даровардааст.