Таърихи миллати куҳанбунёд ва фарҳангофари тоҷикро бо тамоми шебу фарозаш корномаи қаҳрамонон баҳри ҳифзи манфиатҳои миллӣ, махсусан, озодӣ, истиқлол ва ваҳдату муттаҳидӣ фаро мегирад. Маҳз корномаи беназири фарзандони фарзонаи миллат боис шудааст, ки аҷдоди мо дар марҳалаҳои мухталифи тақдирсозу мураккаб ҳастии хешро ҳифз намуда, имкони дар дарозои таърих бақо монадан ба вуҷуд омадааст. Миллате, ки аз озодӣ ва истиқлолаш ҳифз намекунад ва баҳри ба даст овардани он талоше намеварзад, пойдору пойбарҷо бақо намемонад.

Рӯзи бозгашти мушти хоки фарзандони фарзонаи миллат — Нусратулло Махсум, Шириншоҳ Шотемур ва чеҳраи маъруфи фарҳангиву таърихӣ Нисор Муҳаммад ба Тоҷикистони азиз, аз ҷумлаи рӯйдодҳои муҳими таърихиву маънавие гардид, ки дар саҳифаҳои давлатдории навини тоҷикон бо ҳарфҳои заррин сабт хоҳад шуд.

Муруре бар шеъри “Қатли Восеъ”-и Муъмин Қаноат

(Гузориши масъала дар бораи баъзе хусусияҳоти поэтикаи шеъри устод Лоиқ Шералӣ, ки бояд минбаъд тавзеҳу баррасии мукаммал шавад)