(Гузориши масъала дар бораи баъзе хусусияҳоти поэтикаи шеъри устод Лоиқ Шералӣ, ки бояд минбаъд тавзеҳу баррасии мукаммал шавад)

Устод Лоиқ Шералӣ (1941-2000) тавонотарин шоири нимаи дувуми қарни бисти Тоҷикистон буд, ки осори гаронқадре аз худ ба мерос гузошт. Бо омадани ӯ ба майдони шеъру адаб (оғози солҳои шастум) рӯҳи тозае ба пайкари яхбаставу шиорзадаи шеъри тоҷикии даврони шӯравӣ дамида шуд; роҳу равиш, мавзӯъ, тарзи баён ва забони шеър тозагӣ гирифт. Лоиқ бо шӯру шавқи ба худ хос вориди ин майдон гашт ва шеъри асилро дубора ба курсии худаш нишонд. Дар шеъри ӯ қариб ҳамаи анвоъи шеъриро метавон дид: қасида, ғазал, рубоӣ, дубайтӣ, чаҳорпора ва ғайра.

Ҷанги Бузурги Ватанӣ яке аз фоҷиабортарин ва ҳамзамон сарнавиштсозтарин рӯйдодҳои асри XX ба шумор меравад. Ин ҷанг на танҳо муқовимати низомӣ, балки озмоиши бузурги ахлоқӣ, сиёсӣ ва инсонии халқҳо буд. Барои халқи тоҷик низ он марҳилаи пур аз фидокорӣ, талафот ва қаҳрамонӣ гардид. Рӯзи Ғалаба имрӯз ҳамчун рамзи пирӯзии адолат бар зулм, ваҳдат бар парокандагӣ ва ҳаёт бар марг дар хотираи таърихии миллатҳо ҷойгоҳи вижа дорад.

Имрӯз, рӯзи пуртантанаи кушода шудани Академияи фанҳо дар пойтахти Республикаи Советии Сотсиалистии Тоҷикистон мебошад.