Дар ҳар куҷои ҷаҳон агар аз як тоҷик бипурсанд, ки “куҷоӣ ҳастӣ” ҳатман посух хоҳад дод, ки тоҷик. Чӣ чизе боис мешавад, ки мо худамонро тоҷик ё аҳли Тоҷикистон бидонем ва чӣ чизе боис мешавад, ки вақте аз Тоҷикистон дур ҳастем, диламон барои Тоҷикстон танг бишавад? Оё вақте, ки аз Тоҷикистон дур ҳастем, диламон танҳо барои вожаи “точик” ё “Тоҷикистон” танг мешавад ё чизи дигаре? Мусалламан ҳар касе аввал дилаш барои хонавода, дӯстон ва баъд хотироту макони зисту зодгоҳаш яъне, Тоҷикстон танг мешавад.

Дар фарҳанги мардуми ориёӣ чаҳор ҷашни муҳим дида мешавад, ки ҳар яке аз онҳо ба яке аз чаҳор унсури об, оташ, бод ва хок муртабитанд. Ҷашни Сада яке аз ҷашнҳои зебои зимистонист, ки ба унсури оташ марбут аст.

Мардуми тоҷик асли ориёӣ дорад ва ифтихор аз асолати ориёӣ рукни муҳимми ҳувияти миллии мо – тоҷиконро ташкил медиҳад. Калимаи «ориёӣ» дар китоби луғату фарҳангномаҳо маънои «наҷибзода», «асил», «озода», «бовиқор», «зебо»-ро дорад.