Илтимос. Саломи толибагии маро қабул намо. Ман дар синфи 10-уми мактаби миёнаи ба номи Ушинский посёлкаи Комсомолобод таҳсил менамоям. Амакҷон! Ман ба шеърҳои Шумо чунон шавқу завқе дорам, ки мондан гиред. Фақат ман не ҳамаи аҳли оилаамон Шуморо ғоибона дӯст дошта ҳурмат мекунанд. Дирӯз аз бародарам Бегназар аз сафи Армияи советӣ мактуб гирифтам.

Истиқлоли давлатӣ яке аз муҳимтарин падидаҳои таърихии асри XX ба шумор рафта, барои миллати тоҷик имконияти эҳёи давлатдории миллӣ, рушди иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва фарҳангиро фароҳам овард. Ҷумҳурии Тоҷикистон баъди соҳибистиқлол гардидани худ дар соли 1991 ба марҳилаи нави таърихӣ — марҳилаи бунёди давлати миллӣ ворид гардид, ки он бо мушкилот ва ҳамзамон имкониятҳои нав тавъам буд. Дар ин замина Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон таъкид менамоянд:

Душанбешаҳр сарзамини манзараҳои ҳамешасабз, диёри ҷавонмардони ватандӯсту худшинос, макони ҳаёти осоишта ва гулшани илму ирфон мебошад, ки рӯз аз рӯз зеботару ҷавонтар гашта истодааст. Агар ба таърихи ташаккул ва инкишофи ин шаҳри зебоманзар чашм дӯзем, дарк хоҳем кард, ки дар масири гузашти солҳо, роҳҳои гуногуни инкишоф, иттифоқи миллӣ ва ҷамъиятиро пушти сар кардааст, ки ҳар якеро дар саҳифаҳои таърих метавон бо ҳарфҳои заррин сабт кард.

Устод Садриддин Айнӣ бар ҳақ дар баробари асосгузори адабиёти навини тоҷикӣ, муассис ва бунёдгузори илми адабиётшиносии тоҷик низ мебошад, ки ин амр аз фаъолияти серсоҳа, табаҳҳур ва дониши ӯ дар тамоми улуми мутадовили замонаш маншаъ мегирад. Дар бораи дигар соҳаҳои фаъолияти устод ин ҷо ҷои сухан нест, вале дар бораи осори адабиётшиносии эшон бояд гуфт, ки нахустин асарҳои ин бахши илми ватании мо маҳсули қалами устод буда, “Намунаи адабиёти тоҷикӣ” (Москва, 1926) оғози он мебошад.